Skip to content

Opracowywanie szczepionek DNA, które wywołują komórki dendrytyczne czesc 4

2 tygodnie ago

564 words

Natomiast odpowiedzi tetramerowe i IFN-y odpowiedzi były zwiększone u myszy, które otrzymały szczepionkę DNA wraz z obydwoma plazmidami adjuwantowymi. To odkrycie jest sprzeczne z wcześniejszymi badaniami, w których zastosowano szczepienie MIP-1. rozszerzyła zarówno humoralną, jak i komórkową odpowiedź immunologiczną (17), a szczepienie Flt3L również zwiększyło immunogenność (18). Różnice te mogą odzwierciedlać właściwości różnych wektorów opartych na plazmidzie, właściwości unikalne dla zaangażowanych antygenów, różne formy adiuwantów lub inne, nieznane uprzedzenia. Ponadto, ulepszona ochrona przeciwko prowokacji rekombinowanym HIV env i wirusem krowianki u myszy została osiągnięta po szczepieniu za pomocą szczepionki kodowanej plazmidem MIP-1 ., Flt3L i HIV-1 env DNA (16). Wcześniejsze badania wykazały również zwiększoną immunogenność i ochronę przed letalnym prowokowaniem za pomocą wirusa opryszczki-2 herpes simplex w systemach modelowych myszy z użyciem chemokin, które wiążą CCR5 jako adiuwanty. Na przykład koimmunizacja RANTES znacząco poprawiła odpowiedzi limfocytów T CD8 + i CD4 + i skutkowała zwiększonym przeżyciem w śmiertelnym modelu ślepej herpes simplex-wirus-2 (19). Jednak w tym samym systemie immunizacja za pomocą MIP-1. sam nie był skuteczny, co sugeruje, że nie wszystkie ligandy CCR5 są podobne i że Flt3L, jak opisano tutaj (16), uzupełnia MIP-1. czynność. Ogólnie rzecz biorąc, badania te wspierają model, w którym liczba DC obecnych w miejscu inokulacji podczas ekspresji antygenu jest możliwym czynnikiem ograniczającym skuteczność szczepionki DNA. W tym kontekście ważna wydaje się koimmunizacja za pomocą chemokiny plazmidu w celu przyciągnięcia DC do miejsca wstrzyknięcia. Na przykład w innych badaniach szczepionek DNA zastosowanie cząsteczek apoptotycznych jako plazmidowych adiuwantów prowadzi do śmierci komórek niosących antygen, co prowadzi do zwiększenia pozyskiwania antygenu przez APC, w tym DC (20, 21). Ważne kwestie, które należy zbadać, to wyjaśnienie, w jaki sposób plazmid antygenowy jest przenoszony do APC po immunizacji, skuteczność różnych kombinacji adiuwantów, najbardziej odpowiedni czas dostarczania adiuwanta i walidacja z użyciem innych plazmidów antygenowych w dodatkowych układach modelowych. Pozostaje pytanie, w jaki sposób iw jakim kontekście DC, które migrują do miejsca wstrzyknięcia, nabywają antygen dostarczony z osocza. W celu dalszego rozwoju tej strategii należy przeprowadzić walidację w modelach naczelnych. Wiele badań szczepionek wykazało, że myszy i naczelne mogą nie reagować podobnie do tych samych adiuwantów. Na przykład wykazano, że GM-CSF jest lepszym adiuwantem dla szczepionek DNA u myszy, ale był słabym adiuwantem DNA u naczelnych nie będących ludźmi (15). Takie badania walidacyjne są ważnym krokiem, ponieważ odpowiedź immunologiczna indukowana u naczelnych innych niż człowiek wydaje się być bardziej reprezentatywna dla odpowiedzi ostatecznie obserwowanych u ludzi. Sumida i in. (16) dostarczają dodatkowych dowodów na to, że proste preparaty szczepionki DNA mogą manipulować złożoną odpornością gospodarza. Bardziej szczegółowe badanie tych i innych połączonych strategii mających na celu poprawę funkcji APC prawdopodobnie będzie stanowić ważną dziedzinę badań nad szczepionkami DNA. Takie kombinacyjne strategie mogą ostatecznie pozwolić temu nowatorskiemu podejściu osiągnąć lepszą moc w ocenie klinicznej. Przypisy Patrz odnośny artykuł od strony 1334. Użyte skróty niestandardowe: CCR, CC receptor chemokin; env, koperta; Flt3L, podobny do fms ligand kinazy tyrozynowej 3; MIP-1 (3, białko zapalne makrofagów-1 .. Konflikt interesów: Autorzy zadeklarowali brak konfliktu interesów.
[patrz też: szpital dermatologiczny warszawa, przychodnia ludwikowska oleśnica, ubezpieczenia obowiązkowe ]
[przypisy: ubezpieczenia obowiązkowe, przychodnia sienkiewicza, leczenie biologiczne zzsk ]