Skip to content

Energetyczna opowieść o niezależnych od AMPK efektach metforminy

2 tygodnie ago

488 words

Metformina stała się ostoją w skromnym uzbrojeniu terapeutycznym do leczenia insulinooporności cukrzycy typu 2. Chociaż metformina działa głównie poprzez redukcję wątrobowego stężenia glukozy, mechanizm molekularny pośredniczący w tym działaniu pozostawał do niedawna nieuchwytny. Metformina upośledza produkcję ATP, aktywując zachowany czujnik stresu odżywczego AMP-aktywowaną kinazę białkową (AMPK), zapewniając w ten sposób wiarygodny i ogólnie przyjęty model supresji ekspresji genów glukoneogennych i produkcji glukozy. W tym wydaniu JCI, Foretz i in. obalić tę hipotezę, pokazując, że AMPK jest zbędne dla wpływu metforminy na wątrobową produkcję glukozy w pierwotnych hepatocytach; raczej ich dane sugerują, że przeciwcukrzycowe działanie metforminy w wątrobie pośredniczy bezpośrednio w zmniejszaniu ładunku energetycznego. Metformina w leczeniu cukrzycy typu 2 Rosnąca na całym świecie częstość występowania otyłości prowadzi do epidemii cukrzycy typu 2 (T2DM), przy globalnym rozpowszechnieniu choroby przewidywanej na 5,4% lub 300 milionów osób do 2025 r. (1). Uważa się, że osoby mają T2DM, jeśli mają podwyższone poziomy glukozy w surowicy. patologia typowo poprzedzona obwodową opornością na insulinę i hiperinsulinemią bez hiperglikemii. objawia się zaburzeniami wychwytu glukozy stymulowanymi przez insulinę i osłabionym zmniejszeniem produkcji glukozy z wątroby. T2DM i insulinooporność wiążą się ze zwiększoną częstością poważnych powikłań sercowo-naczyniowych i śmiertelności, a łącznie te stany przyczyniają się do skupienia patologii określanych jako zespół metaboliczny. Podstawą terapii farmakologicznej dla osób z T2DM jest bigformalna metformina leku, jeden z zaledwie dwóch powszechnie stosowanych leków, które zwiększają lub naśladują działanie insuliny (2, 3). Metformina zawdzięcza swoje zastosowanie jako lek przeciwcukrzycowy rozpoznawaniu na początku 1900 hipoglikemicznych skutków guanidyny, która następnie została ujawniona jako aktywny składnik przeciwcukrzycowy francuskiego bzu (Galega officinalis), znany również jako koziej ruty, tradycyjny medycyna botaniczna stosowana w leczeniu cukrzycy w średniowiecznej Europie (4, 5). Metformina i pokrewny biguanid, fenformina, zostały wprowadzone w latach 50. XX w. W celu leczenia T2DM, ale fenformina została następnie usunięta z rynku z powodu niedopuszczalnej częstości występowania ciężkiej kwasicy mleczanowej. Z drugiej strony, okazało się, że metformina jest dobrze tolerowana i wysoce skuteczna w zmniejszaniu stężenia glukozy we krwi u osób opornych na insulinę, co w dużej mierze wynika z obniżenia poziomu glukozy w wątrobie, chociaż w niektórych badaniach odnotowano wzrost obwodowego wychwytu glukozy (6). . Dodatkowe korzyści terapii metforminą obejmują zwiększone wydzielanie insuliny i zmniejszone ryzyko sercowo-naczyniowe, chociaż działania te mogą być wtórne do zmniejszenia stężenia glukozy i insuliny w surowicy (7, 8). Mechanizmy działania metforminy Uważa się, że pierwotny cel komórkowy dla metforminy jest złożonym I mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej, chociaż dokładne miejsce interakcji nie zostało jeszcze ustalone (9)
[podobne: rozmowa kwalifikacyjna wady, morfologia z rozmazem cena, kawa rozpuszczalna skład ]
[hasła pokrewne: borówka amerykańska choroby, ubezpieczenia obowiązkowe, przychodnia sienkiewicza ]