Skip to content

Dojrzewanie rodziny receptorów jądrowych

1 miesiąc ago

450 words

Członkowie nadrodziny jądrowego receptora (NR) czynników transkrypcyjnych regulowanych ligandem odgrywają ważną rolę w reprodukcji, rozwoju i fizjologii. U ludzi mutacje genetyczne w NR są przyczyną rzadkich chorób, podczas gdy hormony i leki skierowane na NR są szeroko rozpowszechnione. Obecne wydanie JCI obejmuje serię artykułów przeglądowych koncentrujących się na konkretnych NR i ich szerokim zakresie funkcji biologicznych. Tutaj zastanawiam się nad przeszłością, teraźniejszością i potencjalnymi przyszłymi wydarzeniami z badań nad nadrodziną NR. Perspektywa Pole jądrowego receptora (NR) powstało w połowie lat 80. XX wieku, kiedy klonowanie molekularne kilku receptorów hormonalnych doprowadziło do uświadomienia sobie, że mają wspólną strukturę. Ich pokrewne hormony, w tym steroidy płciowe, glukokortykoidy, hormony tarczycy i metabolity witaminy D, były wcześniej badane przez niezależne dziedziny, które nie oddziaływały na siebie, z wyjątkiem pod patronatem endokrynologii. Istotnie, istnienie i funkcje tych hormonów były znane głównie poprzez nabycie lub utratę funkcji dyskretnych gruczołów dokrewnych, które wytwarzają i wydzielają je do krwioobiegu. U ludzi nadmiar lub niedobór tych hormonów stanowi stan zagrażający życiu, a zdolność do leczenia tych chorób poprzez podawanie hormonu lub ablacji gruczołu stanowi jeden z pierwszych namacalnych postępów ery naukowej medycyny, która rozpoczęła się na przełomie z XX wieku. Rzeczywiście, w 1896 r. The Principles and Practice of Medicine Sir William Osler, założyciel Association of American Physicians (siostrzanej organizacji American Society of Clinical Investigation, wydawcy JCI), oświadczył:. życie beznadziejne ofiary obrzęku śluzowego to triumf medycyny eksperymentalnej. (1). Takie odkrycia przyczyniły się do rozprzestrzeniania się społeczeństw poświęconych specyficznemu hormonowi lub gruczołowi wytwarzającemu hormon, z których każdy reprezentował specjalność medyczną lub własną dziedzinę. Równoległe badania mechanizmów działania tych hormonów, w szczególności estrogenu, doprowadziły do koncepcji, że działały one poprzez specyficzne receptory regulujące transkrypcję genów (2. 5). Był to ogromny postęp, ale błagał o identyfikację receptorów molekularnych dla hormonów, które działały w ten sposób, i niewiele było wiadomo, że może istnieć wspólny mechanizm, dzięki któremu w ten sposób funkcjonuje wiele hormonów. Klony genów NR wykazują podobieństwa funkcjonalne Nasze zrozumienie mechanizmów molekularnych leżących u podstaw aktywności hormonalnej zmieniło się radykalnie w 1985 roku, kiedy to geny kodujące receptory dla glukokortykoidów i estrogenu zostały po raz pierwszy zidentyfikowane przez klonowanie molekularne (6, 7). Przewidywane struktury były bardzo podobne, a wkrótce potem okazały się również związane z receptorem hormonu tarczycy (8, 9)
[przypisy: ubezpieczenia obowiązkowe, szpital powiatowy w zawierciu, mąka migdałowa jak zrobić ]
[patrz też: nietolerancja pokarmowa objawy, leczenie łuszczycy warszawa, sofora japońska ]