Skip to content

Biologia systemów oporu moczopędnego

1 tydzień ago

481 words

Diuretyki są powszechnie stosowane w leczeniu nadciśnienia i ekspansji objętości płynu pozakomórkowego. Jednak rozwój odpowiedzi wyrównawczych w nerkach ogranicza korzyści z tej klasy leków. W tym wydaniu JCI Grimm i jego współpracownicy stosują metodę biologii systemowej u myszy pozbawionych kinazy SPAK i odkrywają złożony mechanizm, który tłumaczy tiazydową oporność na leki moczopędne. Cały proces obejmuje interakcje między sześcioma różnymi typami komórek w nerce. Podejście oparte na biologii systemów dla złożonych fenotypów. w każdym badaniu naukowym jest zadawanie właściwych pytań. Chociaż proces eksperymentalny i interpretacja danych eksperymentalnych są wysoce usystematyzowane, proces generowania hipotezy często nie przebiega według standardowego kursu. Problem generowania hipotez jest szczególnie istotny podczas badania modeli zwierzęcych choroby. Chociaż łatwo jest usunąć konkretny gen u myszy, które uważa się za związane z ludzką chorobą, specyficzne nokauty genu powodują rutynowo cechy fenotypowe u myszy, których nie można było przewidzieć z powodu wysokich poziomów złożoności interakcja procesów w wielu narządach, tkankach i typach komórek. Kiedy zostanie wygenerowany model zwierzęcy i rozpoznane zostaną funkcjonalne fenotypy, w jaki sposób badacz sformułuje zestaw pytań, które, jeśli zostaną udzielone, prawdopodobnie doprowadzą do zrozumienia fenotypu i odpowiadających mu procesów choroby u ludzi. Właśnie tam metody oparte na biologii systemów mogą być bardzo skuteczne. W tym wydaniu Grimm i współpracownicy (1) stanowią doskonały przykład zastosowania narzędzi biologii systemów w celu lepszego zrozumienia fenotypu obserwowanego w zwierzęcym modelu choroby. Te badania Grimm i in. ujawniają złożony mechanizm, który obejmuje interakcje między co najmniej sześcioma różnymi typami komórek nerkowych, które mogą wyjaśnić nabytą oporność na diuretyki tiazydowe. Mechanizmy kompensacyjne w nerkach: podejście systemowe Badanie przeprowadzone przez Grimm i jego współpracowników bada kluczowe elementy czynności nerek krytyczne dla homeostazy pozakomórkowej objętości płynu i kontroli ciśnienia krwi. Nerka reguluje te zmienne poprzez kontrolę wydalania Na i Cl (Na-Cl) (2, 3) poprzez regulację transportu tych jonów w kanaliku nerkowym. Kilka segmentów kanalików nerkowych przyczynia się do reabsorpcji Na-Cl, z których każdy wykorzystuje różne białka transportowe (Tabela 1). Uzyskana nadmiarowość regulacji transportu zapewnia solidną kontrolę objętości płynu pozakomórkowego i ciśnienia krwi. Tabela Segmenty segmentu, które wchłaniają ponownie Na i Cl w korze nerkowej Trzy z głównych transporterów sodu zaznaczonych w Tabeli są celami molekularnymi dla głównych klas diuretyków: diuretyki pętlowe, które działają w grubej wstępującej kończynie pętli Henle a; tiazydowe leki moczopędne, które działają w dystalnych kanalikach krętych (DCT); oraz związki podobne do amilorydu, które działają na główne komórki (PC) przewodu zbiorczego
[podobne: komórki macierzyste cena zabiegu, olejowanie włosów na mokro, szpital powiatowy w zawierciu ]
[hasła pokrewne: amotaks dawkowanie, chorzowskie centrum pediatrii, nietolerancja pokarmowa objawy ]