Skip to content

Biologia systemów oporu moczopędnego ad

2 tygodnie ago

471 words

Środki te są często stosowane w leczeniu nadmiaru objętości płynu zewnątrzkomórkowego lub nadciśnienia. Jednak ich skuteczność z czasem ulega pogorszeniu w wyniku rozwoju oporności na moczopędne. Dobrze wiadomo, że oporność na moczopędność jest wynikiem kompensacyjnego wzrostu transportu sodu w segmentach kanalika nerkowego innego niż ten, na który ukierunkowany jest konkretny związek moczopędny (4, 5), chociaż nie jest jasne, w jaki sposób reguluje się te adaptacje. Grimm i jego współpracownicy (1) zbadali potencjalne mechanizmy zaangażowane w tę odpowiedź kompensacyjną przy użyciu modelu mysiego, w którym gen kodujący kinazę białkową SPAK (Stk39) został usunięty (w opisie określane jako myszy SPAK KO). SPAK jest niezbędny do aktywacji taksoteru Na-Cl wrażliwego na tiazyd (NCC). Brak SPAK może być postrzegany jako analogiczny do stanu, który wynika z przewlekłego leczenia tiazydem. Pomimo wyraźnie zmniejszonego transportu Na-Cl w DCT, myszy SPAK KO wykazują jedynie bardzo łagodny fenotyp utraty soli, prawdopodobnie w wyniku kompensacyjnego transportu Na-Cl w innym miejscu nerek. Grimm i współpracownicy odwołali się do podejścia odkrywczego, które rozpoczęło się od badań mikromacierzy ekspresyjnych, aby dowiedzieć się, jak rozwija się odpowiedź kompensacyjna u myszy SPAK KO. Eksperymenty te pozwoliły określić, które transkrypty są zwiększone lub zmniejszone w korze nerek myszy SPAK KO w stosunku do kontroli WT. Zamiast koncentrować się na poszczególnych genach, Grimm i jego koledzy skupili się na grupach pokrewnych genów, które wydawały się być skondensowane w myszach SPAK KO. Należy zauważyć, że z powodu wielokrotnego testowania hipotez prawdopodobne są fałszywie pozytywne odpowiedzi na poszczególne geny; jednak jednoczesne odpowiedzi wielu powiązanych genów raczej nie będą artefaktem, ze względu na multiplikatywny charakter prawdopodobieństw. Najbardziej użytecznymi grupami genów były te, które zostały wygenerowane poprzez mapowanie odpowiadających genów do komórek, w których zostały wyrażone, przy użyciu danych z transkryptomiki pojedynczego nefronu (6). To mapowanie pozwoliło Grimm i in. rozpoznać, że wiele typów komórek nabłonkowych nerki bierze udział w kompensacji utraty funkcji NCC i pozwoliło im sformułować zestaw mechanistycznych hipotez, które można rozwiązać za pomocą ukierunkowanych eksperymentów. Rezultatem ich podejścia opartego na biologii systemowej jest model integracyjny, który podsumowano na rycinie 1. Figura Kompensacja utraty transportu Na-Cl w DCT obejmuje zmiany w wielu typach komórek nerek. Korzystając z podejścia opartego na biologii systemów, Grimm i współpracownicy (1) doszli do wniosku, że wiele typów komórek nerkowych bierze udział w kompensacyjnej odpowiedzi na tiazydy. Zidentyfikowane typy komórek obejmują komórki DCT (zielone), (3 -IC (szary), komórki CNT, CCD PC (komórki CNT i CCD PC, koralowce), komórki PT (żółte) i (3 -IC (niebieskie)
[podobne: kawa rozpuszczalna skład, morfologia z rozmazem cena, co jeść po bieganiu wieczorem ]
[podobne: leczenie łuszczycy warszawa, morfologia z rozmazem cena, szpital powiatowy w zawierciu ]